Podaj adres e-mail:
Newsletter
następny »powrót do spisu treści« poprzedniNr 9 (1) 2010
Uczmy się na błędach
Podstawowym i jednym z ważniejszych etapów przy wykonywaniu systemów ociepleń jest właściwe przygotowanie i zbadanie nośności oraz wilgotności podłoża. Przykład podłoża nienadającego się do przyklejania materiału termoizolującego pokazany jest na poniższych zdjęciach fragmentu elewacji budynku. Niestety, widać, że budynek znajduje się w trakcie wykonywania ocieplenia…
Widoczne są duże różnice w chłonności podłoża, duży stopień zawilgocenia fragmentu elewacji, jak również rdzawe zacieki spowodowane korozją stali zbrojeniowej w wieńcach budynku, oraz wykwity solne. Nadmierna wilgotność podłoża w tym wypadku prawdopodobnie spowodowana jest niską jakością (dużą nasiąkliwością) materiałów użytych do budowy górnej części ściany, bądź też (co często się zdarza w przypadku termomodernizacji „starych” obiektów) nieszczelności izolacji poziomej lub pionowej budynku i - co się z tym wiąże - podciągania kapilarnego wód gruntowych.
Efekt: Zawilgocenie fragmentu elewacji
Przyklejanie płyt styropianowych na takim podłożu z pewnością w perspektywie czasu spowoduje, że system ociepleń zacznie ulegać różnego rodzaju uszkodzeniom – pęknięciom czy odspojeniom materiału izolującego.
Wilgoć nagromadzona w podłożu ze względu na brak możliwości odparowania cofnie się do wnętrza budynku, co spowoduje rozwój niepożądanych mikroorganizmów, czyli grzybów domowych i glonów. Rdzawe zacieki, wykwity solne oraz nierównomierna chłonność i nośność podłoża spowodują osłabienie przyczepności i odspojenie płyt. Ponadto zacieki prawdopodobnie przenikną w szczeliny między płytami styropianu do warstwy zbrojonej i tynku zewnętrznego, powodując pojawienie się plam na elewacji.
Wszystkie w/w wymienione negatywne czynniki będą skutkowały mniejszą skutecznością i, co ważniejsze, trwałością systemu ociepleń.
Próba nośności
Dobrą praktyką na „słabych” podłożach jest wykonanie próby nośności (przyczepności) podłoża. Próba ta polega na przyklejeniu kilku (ok.10) kostek styropianu o wymiarach 10 x 10 cm i ręcznego ich oderwania po min. 72 h od przyklejenia. Przyczepność określa się jako wystarczającą, gdy oderwanie następuje w warstwie styropianu. W przypadku oderwania całej próbki (łącznie z klejem) konieczne jest oczyszczenie podłoża z luźnej i słabo przyczepnej warstwy i zagruntowanie odpowiednim preparatem głęboko- penetrującym.
Rdzawe zacieki spowodowane korozją stali zbrojeniowej
Ponadto ważne w tej sytuacji jest dokładne zmycie podłoża, następnie wyrównanie chłonności i zwiększenie przyczepności poprzez zagruntowanie powierzchni Akrylitem 3000 Grunt Koncentrat lub Akrogruntem 3000 - ale dopiero po odparowaniu nagromadzonej wilgoci w ścianach, w warunkach braku opadów i wysokich temperatur powietrza, czyli w okresie letnim.
Na tak przygotowanym podłożu można rozpocząć przyklejanie płyt styropianowych.
Piotr Nowacki
Akademia Technik Malarskich
